Fimmtudagur 29. júní
Við lögðum af stað til Kaupmannahafnar síðdegis, misstum úr tvo tíma og vorum þessvegna ekki komin til Kastrup fyrr en um kvöldið. Pabbi var búinn að skoða og prenta út lestaráætlanirnar til Hróarskeldu en við töfðumst í flugstöðin af því að það tók einhvern svakalegann tíma að koma farangrinum á bandið svo að við misstum af fyrstu lestinni. Við tókum svo lest beint frá flugstöðinni á Hróarskeldulestarstöðina en næsta lest til hátíðarsvæðisins var ekki fyrr en eftir rúmann hálftíma eða eitthvað svo við biðum í röð eftir leigubíl. Við hittum nokkra Íslendinga þar og við enduðum í leigubíl með þeim og Breta og þegar við komumst loksins inn á hátíðarsvæðið og biðum eftir að fá armböndin heyrðum við Guns N' Roses spila Paradise City... við komumst aldrei á tónleikana en við heyrðum í þeim live! toppið það! En annars er ég ekkert svekkt yfir því að hafa ekkert séð þá, heyrði oftar en einu sinni að þeir hefðu verið hundlélegir, enginn Slash... enginn nema Axl Rose úr upphaflegu hljómsveitinni og þetta hljómaði víst eins og hljómsveitaræfing frekar en tónleikar. Impróverisíngar og sóló á milli laga. Allir fengu litla handbók um hátíðina við innganginn og það munaði miklu að hafa hana! Þar var dagskráin fyrir alla daga og lýsingar á öllum hljómsveitunum. Það hjálpaði manni mikið við að skipuleggja sig á hvaða tónleika við ættum að skella okkur á. Og svo var fullt af öðrum fróðleik sem hægt var að lesa til að stytta sér stundir á meðan maður beið í biðröð (við eyddum óeðlilega löngum tíma í biðröð í ýmislegt). Ég er eiginlega mest svekkt yfir að hafa misst af Sigur Rós sem spiluðu þarna þegar við vorum að koma. En við ákváðum að vera ekki að leita að þeim í myrkrinu. Það var mjög erfitt að rata í myrkrinu og svo vorum við ekki búin að finna tjaldstæði eða neitt! Allir sem við spurðum sögðu að það væri ekkert tjaldsstæði laust og við vorum farin að halda að það væri rétt því að við vorum búin að þvælast um öll tjaldstæðin nálægt Camping West þangað til við fórum niður á Agora H (tjaldsvæði H) og þema þess tjaldstæðis er "Silent" svo að það var bara frekar kósý og rólegt :P Ég get meira að segja svarið að það var minna rusl en á hinum tjaldsvæðunum. Fyrst vorum við að pæla í að tjalda einhverstaðar í útjaðrinum og mættum nokkrum sem unnu þarna "Festival Service" sem við spjölluðum heillengi við en á leiðinni sáum við örlítið laust pláss á milli nokkrra tjalda og tveggja partýtjalda og tjölduðum þar. Vði vorum að vona að enginn kæmi og ræki okkur í burtu því að hornið á tjaldinu okkar náði aðeins undir partýtjaldið hjá nágrönnunum. Það var dáldið fyndið að vera loksins komin á Hróarskeldu.. ég var búin að vera að hugsa um þetta síðan í Nóvember í fyrra! Maður áttar sig ekki á því að vera loksins kominn.
Föstudagur 30. júní
Við vöknuðum snemma enda ekki annað hægt með þennan steikjandi hita úti. Það var eiginlega ekki líft inni í tjaldi eftir klukkan 8-9 á morgnanna vegna hita. Það hafði verið reiknað út, eftir að hafa skoðað og borið saman veðurfar á hátíðinni frá upphafi, að það voru 75% líkur á því að þetta árið yrði hellidemba. En sem betur fer kom ekki dropi úr lofti allan tímann. Við fórum strax eftir morgunmat (morgenbrød) að skoða aðstæður á aðalsvæðinu. Við komumst líka að því að það er bannað að fara með flöskur þar inná, en það var samt leyfilegt að fara með afskornar flöskur (Þannig að þær líktust glösum). Ég skil eiginlega ekki afhverju þetta var svona en það var þreifað á öllum töskum þegar maður labbaði inn. Það var sérstök gæsla þangað inn svo enginn gæti svindlað sér inná. Og svo á hádegi hófust tónleikarnir! Fyrst lentum við inná Metropol sviðinu og heyrðum aðeins í dönsku hljómsveitinni Rasmus Møbius sem spilaði techno-fönk sem var eiginlega bara fínt! :) Það var frekar relaxed stemning þarna, flestir sátu bara á gólfinu í góðum fíling og við kíktum fremst og stóðum þar í einhvern tíma og hlustuðum. Hann spilaði meira að segja annað slagið á trompet og flügelhorn!
Við urðum samt að fara fljótlega því að við ætluðum ekki að missa af finnsku pönkrokkurunum í Disco Ensemble. Þetta eru tónleikarnir sem standa held ég mest upp úr fyrir utan Roger Waters! Þeir voru æðislegir. Rosalega góðir í því sem þeir voru að gera þó að þetta væri alls ekki flókin tónlist. Sérstaklega var gítarleikarinn skemmtilegur til að horfa á. Hann var aðal frontmaðurinn í hljómsveitinni.. söng með öllum lögunum þó hann væri nánast aldrei að syngja í míkrófóninn og maður sá auðveldlega að honum fannst æðislegt að spila.. hann skemmti sér bara svo vel! Og hann var í flottum bol sem á stóð Deep Turtle..! Snilldar bolur.. næstum jafn flottur og bolurinn sem einn strákur sem ég mætti einhverstaðar en á honum stóð "Min far er stærkere end din far." Ég var út alla tónleikana. Sara og pabbi fóru út eftir nokkur lög og sátu bara í grasinu fyrir framan sviðið á meðan ég var inni. Þetta var eitt af því frábæra að vera þarna.. það var hægt að setjast bara í grasið í sólinni og hlusta á án þess að vera inn í tjaldinu sjálfu. Ég kom alveg brosandi út að eyrum út úr tjaldinu og strax þá skelltum við okkur á hljómsveitina Birdy Nam Nam sem var eiginlega ekkert sérstök en samt ágæt.. eða ég veit ekki alveg.. hún var sérstök. Var það kannski hún sem hafði trompetinn og flügelhornið? VIð vorum ekkert lengi á tónleikunum en þvældumst aðeins um svæðið og skoðuðum í búðir og fleira skemmtilegt. Það er nefnilega margt annað hægt að gera þarna en að vera á tónleikum. Það sem kom okkur mest á óvart var hversu lítið fylllerí er þarna.. allir Íslendingar tala um að fara á Hróaskeldu á fyllerí en þetta er algjör misskylningur hjá Íslendingum... þetta er tónlistarhátið og ég myndi allavega ekki tíma að borga 17.000 fyrir að vera full í ógeðslegum tjaldbúðum heila viku! Um fimmleytið ákvaðum við að fara aftur inn í tjald. Við vorum orðin þreytt og dösuð af hita. Við vorum hvort sem er ekki búin að skipuleggja að kíkja á neina tónleika fyrr en klukkan 8 á Rufus Wainwright og Bob Dylan klukkan hálf tíu. Rufus Wainwright spilaði á Arena sem er næststærsta sviðið (við giskuðum á að það komist um 17.000 manns þar inn) Það var alveg pakkfullt þegar við komum svo við stoppuðum bara í smá stund, hlustuðum á 3 lög. Þetta var mikið svona hjá okkur að hlusta bara á nokkur lög með hverri hljómsveit og fara svo eitthvert annað. Það er heldur ekkert skemmtilegt að að vera heila tónleika með einhverjum sem maður þekki ekki lögin og svo er svo margt annað að skoða! Bob Dylan steig á sviðið og við fengum rokki í æð.. Bob Dylan að syngja og öll 68 kynslóðin að reykja hass við hliðina á manni. Við Sara vorum hinsvegar orðnar spenntar yfir að sjá tónleika með annarri finnskri hljómsveit, jazzhljómsveit, sem heitir The Five Corners Quintet sem áttu að byrja klukkan 2 um nóttina. Og það var þess virði að bíða og þvælast um svæðið til 2.. þeir voru æðislegir! Þeir spiluðu í Ballroom sem er languppáhaldssviðið/tjaldið mitt! það var mikið skreytt að utan og það voru 3-4 diskókúlur ofan á tjaldinu sem glitraði á yfir trjánum hvert sem maður fór. Inni í sjálfu tjaldinu var ein risastór diskókúla og svo nokkrar minni yfir sviðinu. Þar voru líka pallar fyrir þá sem nenntu ekki að standa og það sást ágætlega á sviðið frá þeim. En við Sara ákváðum að fara fremst og lágum nánast uppi á sviðinu á meðan þeir spiluðu. Þetta var bara eitt það flottasta sem ég hef séð og heyrt! Þeir voru allir frábærir tónlistarmenn og sérstaklega trommuleikarinn Teppo Mäkkinen.. ég hef aldrei séð jafn flott trommusóló. Hann spilaði fáránlega erfiða takta og það var næstum ekki eins og tromman væri bara að spila heldur öll hljómsveitin. Og svo spilaði hann svo hratt á hi-hatið! Saxophoneleikarinn var frábær líka.. fór alveg upp í hæstu tóna tenor-saxophonsins og þá lægstu. Trompet og flügelhornleikarinn Jukka (flügelhorn eru greinilega eitthvað "inn" í dag) var líka geðveikur og hann hafði alveg snjóhvítt hár. Píanóleikarinn var alltaf brosandi og hafði hvítt hár líka. Hann hét Mikael (með mjööög finnskum hreim) en ég man ekki hvað kontrabassaleikarinn hét. Hann var yngstur af þeim öllu, gæti verið rétt yfir tvítugt og hann var fáránlega góður. Þeir spiluðu í tæpa 2 tíma og við komum inn í tjald um 4 leytið til að fara að sofa.
Á meðan við biðum eftir TFCQ þvældumst við um svæðið og hlustuðum meðal annars á hálfa tónleika með Scissor Sisters.. (ég er ekki stolt af þeim tónleikum ;I ) en það var ekki mikið annað hægt að gera því að það heyrðist svo vel í hljómsveitunum á Orange.
Ég gleymdi næstum því að segja frá 2 öðrum hljómsveitum sem við ráfuðum óvart inná.. það voru hljómsveitinar Veto (danskt indierockband) og My midnight creeps sem er einfaldlega norsk rokkhljómsveit.
Laugardagur 1. júlí
Við vöknuðum snemma eins og vanalega... og það var ennþá heitara en nokkru sinni fyrr! Við Sara ákváðum að við YRÐUM að komast í sturtu svo við löbbuðum um hálftíuleytið niður á J-svæði og komumst í biðröð... það tók um 90 mínútur áður en við komumst loksins í sturtuna sem var gámur með fullt af sturtuhausum. En við erum náttúrulega vanar sund- og íþróttaklefum á íslandi svo að þetta var ekkert tiltökumál þótt við færum í sturtu þarna með 10 öðrum en ég held að það hljóti að hafa verið eitthvað mál fyrir Bretana enda eru þeir svo spéhræddir.. halda þeir að þeir líti eitthvað öðruvísi út en hinir? En nóg um það...
Ég var búin að ákveða að fara seinna um daginn á Thåström sem er einhver sænskur kall sem hljómar ágætlega en svo varð ekkert úr því. Við vorum þreytt og nenntum ekki að labba upp á Arena að kíkja á hann.
Við sáum hinsvegar Sterling (DK) en ég er búin að gleyma hvað þeir spiluðu :S Þeir voru klukkan 2 og við fórum næst á Deftones klukkan 5. Þeir spiluðu að sjálfsögðu á Orange, stærsta sviðinu og eina útisviðinu. Það er sagt vera fyrir 60.000 manns en þar sem svæðið í kringum er svo stórt er sjálfsagt hægt að koma þar fyrir um 80.000 manns sem sannaðist svo seinna því að það voru yfir 80.000 þar samankomnir á sunnudeginum. Þeir hljómuðu bara ágætlega! Ég heyrði Change live! Það er æðislegt lag!!!!! Restinni af deginu eyddum við í búðum og á veitingastöðum og að skoða svæðið enn einu sinni. Ég held að við höfum farið að sofa á meðan Primal Scream spiluðu á Orange, allavega man ég ekki eftir að hafa heyrt í þeim og það fór yfirleitt ekkert framhjá manni ef einhverjar hljómsveitir voru að spila á Orange. Ég held að það hafi verið á laugardeginu frekar en á fimmtudeginum sem við fundum Roskilde Lounge eða Bar'n eins og hann kallast og hlustuðum á Soundcheckið hennar Eivørar Pálsdóttur en við hlustuðum ekki meira á hana. Það var dáldið þungt loft þarna inni. Mér fannst reyndar mjög kósý.. bara róleg tónlist og allir bara liggjandi í sandinum að hvíla sig en við fórum út. Við kíktum á hljómsveitina Anga Diaz Echu Mingua á Ballroom – tjaldið skrítnu, en góðu, tónlistarinnar. Þeir komu alla leið frá Kúbu og það var stórskemmtilegt að horfa á þá. Við þoldum samt ekki lengi þarna inni og settumst fyrir utan í eitt af litlu hvítu húsunum sem er eiginlega listaverk sem hægt er að sitja í. Flest listaverkin þarna eru þannig. Eitthvað sem hægt er að sitja í. Húsin voru mjög einföld.. Það komust 3-4 á breiddina ef þeir settust flötum beinum og það var op báðu megin. Við gátum reyndar ekki notið tónlistarinnar að innað svo mikið þar sem að eitthvað helvítis techno var á fullu í næsta tjaldi (Metropol) og trommutakturinn barst að sjálfsögðu um allt. Við lentum óvart inn á tónleikum með Pato klukkan 1 á Pavillion og þeir voru ágætir. Bara venjuleg rokkhljómsveit sem var ágætt að hlusta á. Klukkan 2 hófust svo tónleikar með Hammond Rens sem við héldum að yrðu æðislegir en komu svo ekki eins vel út. Hammondleikarinn sem var óþægilega líkur Osama Bin Laden var ekkert brjálæðislega góður og flest lögin voru eins. Við fórum þá bara heim að sofa enda var klukkan orðin 3 eða eitthvað. Það má kannski bæta því við að Sunnudagur 2. júlí
Loksins hófst dagurinn sem við biðum óþreygjufull eftir! Við byrjuðum daginn á tónleikum með Anushku Shankar, dóttur Ravi Shankar eins frægasta sítarleikara fyrr og síður og manninum sem kenndi George Harrison á sítar. Allavega, dóttir hans og hálfsystur Norah Jones, Anuska, spilar líka á sítar og með henni voru nokkrir aðrir tónlistarmenn og við settumst þarna niður og hlustuðum á hana í rúmann klukkutíma en þá færðum við okkur að matsölustöðunum og fengum okkur kjúkling. Við pabbi komumst nefnilega að því að þessi kjúklingur var frábær og meira seðjandi en samlokurnar sem við borðuðum yfirleitt. Sara uppgötvaði líka töfra Nachosins og við keyptum okkur svoleiðis 3 sinnum. Tvisvar sinnum á Gringo Bar eða Gringo Nachos og einu sinni í tveggja hæða rútunni sem var veitingastaður (þú sast uppi ef þú fórst ekki með matinn burt). Við keyptum okkur líka samlokur á LANG besta staðnum! Hann var alveg við hlið 10 og þar var hægt að kaupa einfaldlega Samloku.. ekkert vandamál með að velja með hverju hún var.. það var bara ein tegund og hún var sú besta sem ég hef smakkað! Fyrst þegar við komum þangað (annan daginn) voru bara strákar að vinna og þeir voru allir með eitthvað bleikt á sér.. eða svona bleikt blúnduefni einhvernvegin. Annað hvort um hausinn, um sig miðjann eða í slaufu um hárið. Það var bara snilld. Seinna um daginn voru svo bara stelpur að vinna. Það var gott að við keyptum þetta nesti því að við gátum ekkert farið að borða eftir að við fórum í röð fyrir Roger Waters tónleikana :P En fyrst kíktum við á Ed Motta og seinna á The Strokes sem eru bara ágætishljómsveit. Þekki ekkert lag með þeim en það var bara þægilegt að heyra þá með öðru eyranu á meðan við þvældumst enn einu sinni í búðir. Svo byrjuðu Franz Ferdinand og við fórum að svæðinu þar sem hægt var að komast inn í ”the pit” sem er sérstakt svæði fyrir framan sviðið sem er girt af (sjálfsagt vegna slyssins sem varð 2001 minnir mig þar sem 7 manns tróðust undir) En þarna er ekki hleypt inn það mörgum að það myndist troðningur. Allt frekar easy going og rólegt. En vá þessir tónleikar voru þeir allra bestu sem ég hef séð.. og ég sá ekkert smá vel... 8-10 metrar í Waters... kannski 10 manns fyrir framan mann og 80.000 fyrir aftan! Það var fólk eins langt og augað eygði...
Hann spilaði öll helstu lög sín af The Wall, Final Cut, Wish You Were Here og fleiri diskum.. Sheep var sérstaklega flott og hann tók sig meira að segja til og jarmaði með í byrjun! Það var ekki mikið um ljósashow þarna fyrst enda bjart úti en svo jókst það eftir því sem leið á tónleikana. Það var magnað að sjá að hann var með eld”gos” upp úr sviðinu og við vorum það nálægt að það kom hitabylgja á okkur og maður fann brunalyktina af eldinum. Hann notaði líka svona hvít gos (eins og stjörnuljós) bæði í fyrri og seinni helming tónleikanna. Eitt sem stendur uppúr var lagið hans, Leaving Beirut sem er alveg hellings saga. Hann var að þvælast eitthvað í Miðausturlöndum þegar hann var ungur og eitt kvöldið þegar hann var að reyna að komast á puttanum aftur heim tók Líbanönsk fjölskylda að sér og gáfu honum að borða og stað til að sofa á um nóttina og hjálpuðu honum svo að fá far aftur heim. Hann samdi svo lag um það hvers vegna Bush héldi að það væri svo stórhættulegt að hann þyrfti að skjóta það niður eins fljótt og hægt er. Svo hófst Dark Side Of The Moon eftir örstutt hlé (sem ég notaði til að borða samlokuna mína) Það var náttúrulega frábær upplifun og þó að ég hafi ekki hlustað neitt sérstaklega á DSOTM (skamm Urður!) þá var þetta bara æðislegt! Ég þekki náttúrulega öll lögin á diskinum. Svo komu uppklappslögin..... og já, HANN ENDAÐI Á COMFORTABLY NUMB! Vá.. hversu mikil snilld... Mánudagur 3. júlí
Vöknuðum eldsnemma en ekki eldhress (ekki ég allavega) og gengum niður á lestarstöð til að taka lest til Kaupmannahafnar... ætluðum að skella okkur á Strikið! Við vorum grútskítug þarna eftir 5 daga útilegu án þess að fara nema 1 sinni í almennilega heita sturtu (kaldar sturtur eru samt ekkert svo slæmar) og þegar við komum aftur í Siðmenninguna leið manni ömurlega. Við lentum inn í plötubúð og ég endaði á því að kaupa 4 Queen diska (ADATR, NOTW, Jazz og The Game) og Sara keypti sér 2 Pink Floyd diska (Meddle og Atom Heart Mother). Diskrinn var á innan við 1000 krónur hver !! (70 DKR) Við fórum líka inn í Blend She búð og ég keypti EKKERT! :O Það kom á óvart að við þurftum að leita lengi eftir pizzastað en þarna voru McDonalds og Burger King við hvert götuhorn... Við ætluðum að komast í sturtu á Hovedbanegården en svo enduðum við bara á því að hanga þar í nokkra klukkutíma. Sem var eiginlega ekkert svo slæmt. Græddum eitt stykki stól og ég las bókina sem ég keypti í bókabúðinni á Stikinu (The Flood – fyrsta bók Ian Rankin, mæli með henni).
Við ákváðum að fara frekar snemma niður í flugstöð svo að við hefðum meiri tími í fríhöfninni en það varð ekkert úr því. Kastrup var í fokki. Check-inn-ið tók heila eilífð og vegna verkfallsins þarna fyrir einhverjum vikum höfðu 40 manns sagt upp svo að það vantaði að minnsta kosti 40 manns í vinnu þarna. Flogið hafði verið með fólk frá Írlandi til að vinna við Check-inn-ið sem kunnu ekki dönsku og ekki á kerfið. Enginn var til að taka á móti odd-size baggae (við keyptum didgeridoo úti svo að við URÐUM að komast þangað) Það var heldur enginn í að uppfæra sjónvarpsskjáina með brottfarar og komutíma flugvélanna en okkur var sagt að fluginu okkar yrði frestað eitthvað. Já því var frestað.... og svo hálftíma í viðbót eftir að við komum upp í flugvél... Farangurssorteringarvélarnar voru bilaðar svo að helmingurinn að farþegunum fékk ekki farangurinn sinn. Við vorum heppin að fá allt okkar!
Þó að ferðin hafi verið alveg æðisleg þá var voðalega gott að komast inn í hús og sofa í rúmi/bedda um nóttina og fara svo heim (Sólveig kom með okkur heim ^^)